Anzahl der registrierten

Tiere nimmt stetig zu

Artikel

Gib die erforderliche Zeichenzahl ein
suche nach dem Tier im WORLDPETNET-Register

Veröffentlicht: 04.02.2020

Fakty i mity o psach i kotach

Fakty i mity o psach i kotach

Czyli, co jest prawdą, a co nie na temat zachowań oraz cech charakteru psa i kota?

1. PSY SĄ „DALTONISTAMI”

Pochodzenie: Etiologia tego mitu nie jest znana

Na proces widzenia składa się wiele czynników, które powodują różnice w postrzeganiu pomiędzy poszczególnymi gatunkami zwierząt i ludźmi. Wyróżnić można odmienne: wrażliwość na ruch, światło oraz migające światła, zakres pola widzenia, jak również ostrość wzroku a także widzenie barw.

Do niedawna uważano, że psy nie są w stanie odróżniać kolorów, jednak – dzięki badaniom okazało się, że w ich siatkówce znajdują się tzw. czopki, czyli elementy odpowiedzialne za widzenie kolorów. Trzeba podkreślić, że barwy widziane przez psy różnią się w postrzeganiu od tego, w jaki sposób widzą je ludzie. Nie są one tak nasycone i wyraźne a ich gama jest dużo węższa.


Fakty i mity o psach i kotach - worldpetnet


Prawda: Psy widzą kolory lecz inaczej niż ludzie. Posiadają mniejszą zdolność różnicowania barw. Okuliści weterynaryjni z Rosyjskiej Akademii Nauk ustalili, że oczy psów posiadają receptory odbierające kolory w odcieniach niebieskich i zielonych lecz nie postrzegają odcieni czerwieni. Stwierdzono, że psy mają tylko dwa rodzaje receptorów odpowiedzialnych za rozróżnianie kolorów w przeciwieństwie do ludzi, którzy posiadają trzy ich rodzaje. W efekcie przeprowadzonych doświadczeń dowiedziono, że psy nie odróżniają od siebie żółtego, zielonego i czerwonego, ale mogą identyfikować różne odcienie niebieskiego, fioletu i szarego. Podkreślić przy tym należy, że dostrzegają one o wiele więcej odcieni szarości niż ludzie. Psy posiadają też większą liczbę pręcików odpowiedzialnych za lepsze widzenie w słabym oświetleniu a świat widziany przez nie jest o wiele jaśniejszy niż ten widziany przez człowieka toteż dużo lepiej widzą w nocy i mają większe możliwości dostosowania się do nocnego trybu życia.

Psy są krótkowidzami i mają problem z wyraźnym widzeniem przedmiotów bądź ludzi z odległości większej niż 7 metrów; postrzegają one ruch, jednak szczegóły przedmiotów są niewidoczne.

2. KOTY ZAWSZE SPADAJĄ NA CZTERY ŁAPY

Pochodzenie: Mit najbardziej popularny w świecie kotów. W rzeczywistości, chociaż koty instynktownie spadają na łapy, nagminnie łamią kości lub doznają innych obrażeń, podczas upadku z wysokości.

Fakty i mity o psach i kotach - worldpetnet

Koty są drapieżnikami, które z racji swojej fizjonomii nie preferują biegania, lecz lubią się wspinać, a w sytuacjach stresowych sprawnie wskakują na duże wysokości. Przestraszony kot wprawdzie szybko wskoczy na drzewo, lecz będzie miał problem z zejściem z niego, gdyż zwierzęta te, nie tolerują schodzenia głową w dół toteż najczęściej wybierają opcję skoku.

Przy niewielkich wysokościach i zaplanowanych ruchach kot spada osiągając pożądaną pozycję, kierując się łapami do dołu i z zazwyczaj spada na cztery łapy. Inaczej sytuacja wygląda kiedy zwierzę spada z dużych wysokości. Fizycy są zdania że podczas upadków/skoków z dużych wysokości koty intuicyjnie dobierają prędkość i czas obrotu poprzez kurczenie łap, prostowanie ogona, oraz wyginanie grzbietu. Intuicja oraz elastyczna budowa kręgosłupa kota pozwala na zamortyzowanie upadku a tym samym - przeżycie. Zakłada się też, iż kot, który upadnie z dużej wysokości ma większe szanse na przeżycie, gdyż przy dużych odległościach ciało kota układa się na kształt spadochronu, dzięki czemu może wylądować łapami w dół. Podczas zbyt krótkich lotów kot może nie zdążyć się obrócić. Ponadto, podczas lotu odchyla głowę do tyłu w stronę grzbietu a jego mięśnie nie są w stanie dobrze podtrzymać szyi oraz karku co może prowadzić do złamania szczęki, żuchwy a nawet zębów. Zazwyczaj, kot w powietrzu znajduje się nogami do góry i zmienia tą pozycję w trakcie spadania, wykonując intuicyjnie odpowiednie ruchy ogona. W amortyzowaniu upadku pomaga mu lekka i giętka budowa kręgosłupa. Brak obojczyka natomiast umożliwia swobodne obracanie tułowiem. Dodatkowym czynnikiem jest to, że w kocim uchu wewnętrznym znajdują się wyspecjalizowane narządy, które wspólnie z oczami dostarczają do mózgu informacji o położeniu głowy w stosunku do podłoża. Nie znaczy to jednak, że jakikolwiek upadek jest dla kota bezpieczny. Bardzo częste są podczas takich niezaplanowanych awaryjnych lądowań wstrząśnienia mózgu, złamania łap, kręgosłupa, a także zespół wstrząsu pourazowego oraz uszkodzenia narządów wewnętrznych. Zachodzi także ryzyko wystąpienia zespołu - DIC, który jest śmiertelny.

Prawda: Mit ten jest chyba jednym z najbardziej znanych i niebezpiecznych przesądów dotyczących kotów, stanowiących zagrożenie dla ich życia. Koty są istotnie bardzo wysportowane i zwinne, i mają unikalny system instynktownego obracania się w powietrzu, aby poprawić swoją pozycję podczas upadku jednakże, jeśli kot jest zaskoczony, chory, zdezorientowany lub ranny, jest mało prawdopodobne, aby był w stanie dostosować ułożenie ciała do lądowania. Ponadto, już sama siła upadku może spowodować poważne obrażenia lub śmierć.

3. JEŚLI NOS PSA JEST CIEPŁY TO ZNACZY, ŻE JEST CHORY


Fakty i mity o psach i kotach - worldpetnet

Pochodzenie: Pochodzenie tego mitu nie jest znane. Utarło się jednakże przekonanie, że pies, którego nos jest suchy i ciepły jest chory.

Dlaczego nos psa jest z reguły wilgotny i zimny?

Odbywa się to poprzez łzy, które powstają w celu utrzymywania odpowiedniej wilgotności gałki ocznej. Ich nadmiar u psów spływa kanałami łzowo-nosowymi do nasady nosa. Pies zlizuje łzy, rozprowadza je po nosku i to przyczynia się do tego, że nos jest mokry. Niska temperatura nosa jest spowodowana tym, że zgromadzona na nim woda paruje powodując obniżenie temperatury. Śluz na nosie psa pomaga mu także filtrować powietrze i sprawia, że węch staje się lepszy, bardziej wyostrzony, a co za tym idzie - poprawia się zdolność zwierzęcia do rozpoznawania zapachów.

Sytuacje, w których pies ma suchy nos

1. Podczas snu, ponieważ pies nie jest wtedy w stanie polizać się po nosie i rozprowadzić wilgoci napływającej z kanałów łzowo-nosowych. W przeciągu ok. 10 minut po przebudzeniu, temperatura i wilgotność nosa psa powinny się ustabilizować

2. Suchość nosa ma miejsce także, kiedy pies jest uczulony na tworzywo sztuczne, z którego wykonane są miski na jedzenie i wodę

3. Kiedy pies bardzo dużo kopie w ziemi i naskórek nosa nadmiernie wysusza się i łuszczy

4. Podczas upałów, gdy nos się przegrzewa i jest w mniejszym stopniu nawilżony (ważne jest, by wychodząc z psem, podczas upałów chronić nos kremem z filtrem)

5. Kiedy psiak jest odwodniony, dlatego dbajmy o to, by psiak miał stały dostęp do świeżej wody

6. Kiedy pies zbyt długo przebywa w klimatyzowanych pomieszczeniach lub mocno ogrzewanych pomieszczeniach

Istnieją też rasy psów, np. pudle, u których dość często występuje blokowanie przewodów łzowych, co w efekcie prowadzi do zmniejszenia wilgotności nosa. Jest to u nich zjawisko fizjologiczne i nie stanowi powodu do niepokoju.

Jak widać, nawet w ciągu jednego dnia, nasz pies może mieć raz zimny i wilgotny nosek, a innym razem, np. po kilku godzinach, suchy i ciepły i wcale nie musi to stanu chorobowego.

Symptomy, które powinny zwrócić naszą uwagę;
Niepokojące są symptomy towarzyszące dodatkowo objawom suchego nosa, jak np:

  • podwyższona temperatura (prawidłowa temperatura u psa to 37,5-39,3° C)
  • brak apetytu lub pragnienia albo przeciwnie - nadmierny apetyt,
  • zachowanie psa różni się od tego, które prezentuje on na co dzień; pies jest apatyczny, ospały itp
  • kaszel, katar, problemy z oddychaniem, wymioty, problemy gastryczne
  • nastąpiła zmiana w kolorze nosa

Prawda:Temperatura i stopień wilgotności nosa nie jest podstawą do oceny stanu zdrowia tylko na podstawie tego objawu. Jeśli pies ma ciepły, suchy nos niekoniecznie jest to oznaką choroby i na odwrót - zimny i wilgotny nosek wcale nie gwarantuje tego, że nasz pies jest zdrów.

4. JEŚLI PIES MACHA OGONEM, TO JEST ZADOWOLONY

Pochodzenie: Większość sytuacji, w których psy machają ogonem związana jest z radością. W efekcie, ludzie kojarzą machanie ogonem z wesołym psem.

Tymczasem, merdanie ogonem u psa świadczy o różnych stanach emocjonalnych - zarówno o radości jak i o niezdecydowaniu, o ambiwalentnym stosunku do sytuacji, w której się znajduje. Przeciwstawne uczucia, zazwyczaj wykluczające się, jakich doznaje psiak powodują dysonans, którego napięcie jest niwelowane poprzez ruchy ogonem.

Poprzez ruchy ogonem pies wyraża zarówno zadowolenie, jak i inne uczucia. Odczytanie przekazu informacji zależy od częstotliwości machania i pozycji ogona. Luźny ogon i entuzjastyczne ruchy oznaczają przyjazne nastawienie i zadowolenie. Intensywne ruchy ogona - uległość, sztywny ogon i powolne ruchy - złość, podwinięty między tylnymi nogami - strach, a trzymany poniżej lub powyżej linii grzbietu - zainteresowanie i czujność. Kiedy ruchy są szybkie lub bardzo szybkie i nerwowe, a ogon jest opuszczony oznacza to podporządkowanie psa. Im bardziej zwierzę jest uległe, tym ruchy są szybsze a ogon jest niżej opuszczony. U osobników dominujących merdanie jest wolniejsze, a ogon uniesiony.

Prawda:W wielu przypadkach, pies machający ogonem daje wyraz temu, iż jest szczęśliwy lub też wyraża inne, silne emocje - jak uśmiech u ludzi. Podobnie też jak nasz uśmiech, machanie ogonem psa niekoniecznie odzwierciedla wyłącznie szczęście i pozytywne doznania. Potwierdzają tę tezę badania kynologów, które dowodzą, że psy zwykle nie machają ogonami, gdy są same, nawet jeśli pozornie są radosne. Świadczy to o tym, iż poruszanie ogonem ma także wymiar komunikacyjny - zarówno w odniesieniu do ludzi, jak i osobników tego samego gatunku.

5. KOTY MAJĄ DZIEWIĘĆ ŻYĆ

Pochodzenie: Etiologia tego mitu ma dwa źródła; pierwsze dotyczy faktu, że koty są zwierzętami bardzo giętkimi i elastycznymi, nawet gdy są chore lub ranne. Posiadają one zdolność wychodzenia z sytuacji, które prawdopodobnie byłyby przyczyną śmierci innych zwierząt. Drugim źródłem tego przesądu jest prawdopodobnie fakt, iż w kulturze anglosaskiej panuje przekonanie, że kot żyć ma aż dziewięć. Teza ta wywodzi się z legendy, że koty pochodzą ze starożytnego Egiptu, gdzie bóg Atum Ra był przedstawiany pod postacią kota i symbolizowała go właśnie cyfra dziewięć. Istnieje wiele doniesień o kotach, które przeżyły przez dłuższy czas w warunkach bardzo surowych, nawet bez dostępu do pożywienia i wody.
Mit, że koty zawsze spadają na cztery łapy utrwala ten przesąd. W niektórych kulturach opartych na wierzeniach chrześcijańskich, w których kultywowana jest cyfra – 7 - pokutuje z kolei mit, że koty mają siedem żyć.

Prawda: Oczywiście, koty nie "mają dziewięciu żyć" i są śmiertelne, jak każde inne zwierzęta. Cechuje je wprawdzie zwinność, inteligencja i zaradność lecz ich żywot kończy się, jak każdego na tej Ziemi.

6. JAMA USTNA PSA JEST CZYSTSZA NIŻ USTA CZŁOWIEKA

Pochodzenie: ślina psa była kiedyś uważana za środek antyseptyczny, skąd nadal aktualne jest przekonanie, że ma ona właściwości lecznicze. Mit ten zawiera ziarnko prawdy oraz sporą część legendy. W ślinie zawarty jest lizozym w znacznie większej ilości niż u człowieka, dzięki czemu ma ona właściwości antyseptyczne silniejsze niż nasza ślina.

Naukowcy w wyniku badań laboratoryjnych odkryli jednak poza tym składnikiem również obecność bakterii chorobotwórczych w płytce nazębnej psów. Wywołują one zapadalność na parodontozę – poważną chorobę dziąseł, która powoduje zniszczenie tkanek przyzębia i może prowadzić w efekcie do chorób serca i nerek oraz cukrzycy.

Prawda: Pomimo pewnych właściwości gojących, jama ustna psa nie jest czystsza niż usta człowieka. Ślina psa może być toksyczna dla pewnych szczepów bakterii, ale posiada własne kultury bakterii i innych organizmów infekcyjnych, które mogą być chorobotwórcze lub toksyczne dla ludzi. W związku z powyższym, osoby z obniżoną odpornością i małe dzieci powinny mieć ograniczony bezpośredni kontakt ze śliną psa lub kota i w szczególności przestrzegać zasad higieny zaś rany ludzkie nie powinny być poddawane „terapii” psią śliną.

7. ROK ŻYCIA PSA JEST RÓWNA 7 LAT ŻYCIA CZŁOWIEKA

Pochodzenie: Podstawa tego mitu nie jest znana. Prawdopodobnie pochodzi z podstawowego wyliczenia matematycznego, że przeciętna długość życia dla psów wynosi 10 do 12 lat co daje 1/7 długości statystycznego życia ludzkiego.

Psie życie to tylko część życia przeciętnego człowieka. Długość życia psa zależy m.in od jego rasy, wielkości i wagi. Duże psy (bullmastiff, dog niemiecki itp.) żyją krócej niż przedstawiciele ras małych. Żywotność psa rasy dużej to koło 8 - 10 lat, podczas gdy długość życia małego psa wyniesie około 13- 15 lat. Rozwój psów ras dużych w pierwszych latach jest analogiczny do małych a rozbieżności pojawiają w późniejszych etapach życia.
Psy mają skrócony okres dzieciństwa i wydłużony czas dorosłości. Zaczynają same chodzić po okresie trzech tygodni od urodzenia i osiągają dojrzałość fizyczną w wieku 18 miesięcy. Proces starzenia znacząco różnicuje się po siódmym roku życia.

Według Kazimierza Ściesińskiego orientacyjne zestawienie porównawcze wieku psa w stosunku do człowieka przedstawia się następująco:


pies

człowiek

 6 m-cy

  10 lat

 10 m-cy

  14 lat

 12 m-cy 

  15 lat

 18 m-cy

  20 lat

 2 lata

  24 lata

 3 lata

  28 lat

 4 lata

  32 lata

 5 lat

  36 lat

 6 lat

  40 lat

pies

człowiek

  7 lat

  44 lata

  8 lat

  48 lat

  9 lat

  52 lata

  10 lat 

  56 lat

  11 lat

  60 lat

  12 lat

  64 lata

  13 lat

  68 lat

  14 lat

  72 lata

  15 lat

  76 lat


Przy ocenie wieku psa konieczne jest indywidualne traktowanie poszczególnych osobników; poza wielkością istotne jest wzięcie pod uwagę czynników fizjologicznych, takich jak np. stan uzębienia czy ilość siwych włosów. U psów w okresie ok. 7 lat są widoczne starcia na kłach oraz siekaczach, zaś w wieku 10-12 lat następuje wypadanie zębów.

Prawda: Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie ma dokładnej formuły, aby ocenić jednoznacznie wiek psa w doniesieniu do wieku człowieka.

8. NIE MOŻNA NAUCZYĆ STAREGO PSA NOWYCH SZTUCZEK

Pochodzenie: Mit ten prawdopodobnie wziął początek od trudności w podporządkowaniu starszego psa poleceniom ze strony właściciela. Jest to jeden z najbardziej powszechnych pokutujących w świadomości laików stereotypów na temat psów domowych.

Wraz ze starzeniem się organizmu pewne zdolności poznawcze zostają spowolnione i osłabione bez względu na reprezentowany gatunek, co jednakże nie znaczy, że możliwości uczenia się ustają. Psy, podobnie jak ludzie, posiadają tę zdolność w mniejszym lub większym stopniu przez całe życie. Zachowują zdolność poznawania schematów i podstawowych zależności pomiędzy zachowaniem i jego pozytywnym lub negatywnym wzmocnieniem, wciąż uzupełniają swoje obserwacje odnośnie tego, jak funkcjonuje najbliższe otoczenie, doskonalą relacje pomiędzy psami i ludzko-psie. O ile wybraliśmy odpowiednią metodę szkoleniowo-wychowawczą, jest mało prawdopodobne aby nie powodowała ona pożądanej reakcji ze strony zwierzęcia, ukierunkowanej na określone zachowanie.

Prawda: można nauczyć starego psa nowych sztuczek. Psy mogą uczyć się nowych komend, umiejętności i zachowań w ramach swoich możliwości fizycznych a odpowiednio motywowane zazwyczaj chętnie to robią. Ich umysły potrzebują stymulacji, podobnie jak ludzkie. Dzięki cierpliwości, dobroci, konsekwencji i systematyczności, właściciele mogą nauczyć swojego pupila nowe komendy, jak choćby siad, waruj, podawania łapy czy chodzenia przy nodze itp. Tak długo, jak długo pies jest chętny i otwarty na nowe oddziaływania a warunki zdrowotne pozwalają mu, nie ma przeciwwskazań do tego aby z nim nie ćwiczyć.

9. KOTY MRUCZĄ, PONIEWAŻ SĄ SZCZĘŚLIWE

Pochodzenie:Mit ten, jak wiele innych, nie ma dokładnej etiologii. Prawdopodobnie pochodzi z faktu, że większość kotów nie mruczy podczas nieobecności ich właścicieli a wydają dźwięki podczas pieszczot jakich doznają ze strony swojego pana, poprzez co posiadacze kotów interpretują to zachowanie jako oznakę szczęścia.

Oczywiście nie sposób zaprzeczyć, że mruczenie jest zazwyczaj oznaką zadowolenia, jednak nie zawsze świadczy o tym, że kot jest szczęśliwy. Zazwyczaj, gdy kociak ociera się o swojego pana, głośno przy tym mrucząc, oznacza to, że okazuje mu swoje przywiązanie albo o coś prosi (na przykład o jedzenie). Mruczenie jednak jest dźwiękiem, który koty wydają także, gdy są smutne, chore a nawet ranne.

Przestraszone i zestresowane czworonogi mruczą niekiedy, aby dodać sobie otuchy zdarza się także słyszeć podobne dźwięki w wykonaniu rodzących kotek!

Desmond Morris twierdzi, że koty okazują w ten sposób potrzebę czyjejś bliskości, na przykład swojego opiekuna. Mruczenie odgrywa dużą rolę w komunikowaniu się kotki z jej dziećmi, np. podczas karmienia.

Prawda: w większości przypadków powodem mruczenia kotów jest ich zadowolenie niemniej, nie jest to jedyny powód takiego zachowania. Powodem mruczenia może być bowiem również złe samopoczucie, wywołane chorobą, stres, lęk lub ból, poród a czasami i śmierć. Można powiedzieć, że mruczenie wyrazem silnych - zarówno pozytywnych, jak i negatywnych emocji a nie jednego, ściśle określonego. Przez felinologów porównywane jest ono do nucenia lub gwizdania człowieka, które najczęściej odbywa się ze szczęścia, ale może być również powodowane stresem, strachem i dyskomfortem.

10. KOTY WIDZĄ W CIEMNOŚCI

Pochodzenie: Mit ten prawdopodobnie pochodzi od ludzi, obserwujących koty aktywne w godzinach nocnych.

Koty wykazują tendencję do poruszania się z dużą swobodą w ciemności lecz przy całkowitym braku światła - nawet kot nie widzi. Zwierzęta te doskonale radzą sobie natomiast przy bardzo niskim natężeniu światła ponieważ, że ich źrenice rozszerzają się, aby w pełni wykorzystać dostępne oświetlenie. Dzięki takiej fizjonomii kocie oko potrzebuje około 6 razy mniej światła niż ludzkie do rozpoznania obrazu w zbliżonym natężeniu. Jego oko działa na zasadzie migawki obiektywu aparatu fotograficznego i reguluje ilość dopływającego do siatkówki światła, dzięki czemu kot w nocy widzi niemal tak samo dobrze jak w słoneczny dzień. Podkreślenia natomiast wymaga fakt, że koty widzą nieostro, doskonale zaś rozróżniają sylwetki i podobnie jak psy, mają bardzo szerokie pole widzenia, które wynosi nawet 285 stopni.

Fakt, że kot w całkowitych ciemnościach radzi sobie nadal bardzo dobrze, zawdzięcza nie tylko wzrokowi ale i między innymi wibrysom, które są doskonałym receptorem czuciowym pozwalającym mu omijać przeszkody

Prawda: Chociaż koty widzą lepiej w półmroku niż ludzie, nie widzą w całkowitej ciemności.

11. PSY JEDZĄ TRAWĘ ABY ZWYMIOTOWAĆ

Pochodzenie: Mit ten pochodzi najprawdopodobniej od właścicieli psów, obserwujących swoje psy wymiotujące po zjedzeniu trawy.

Wyróżnia się kilka powodów takiego zachowania wśród psów. Jednym z dominujących przekonań jest fakt, iż pies odczuwa dolegliwości gastryczne i chcąc zwymiotować łyka łapczywie duże ilości trawy. Długie, niepogryzione źdźbła trawy drażnią krtań psa powodując odruch wymiotny. Ponadto, dziko żyjące zwierzęta zjadają duże ilości roślin, aby pozbyć się z przewodu pokarmowego pasożytów (głównie nicieni); pasożyty są usuwane z przewodu pokarmowego wraz z treścią żołądka, zawinięte w niestrawione trawy, co sugeruje, że zachowania te są pozostałością atawistyczną wśród psów.

Drugim, najczęściej domniemywanym powodem konsumowania rzez naszych pupili traw są niedobory żywieniowe, jakie mogą potencjalnie występować u czworonoga, skłaniające go do niwelowania braków.

Ostatnim wytłumaczeniem tego zachowania jest teoria, zakładająca, iż pies lubi zjadać trawę i nie ma to żadnych przeciwwskazań ku temu aby tego nie robił.

Jeżeli pies zjada trawę, a następnie wymiotuje i nie przejawia innych, niepokojących symptomów prawdopodobnie organizm samodzielnie zwalczył problem. Jeżeli jednak pies ma odruch wymiotny i nie jest w stanie wydalić z siebie treści pokarmowej lub nadal zjada trawę i wymiotuje, wymaga konsultacji weterynaryjnej.

Prawda: Powód zjadania przez psy trawy nie jest jednoznaczny z potrzebą usunięcia z żołądka lub przewodu pokarmowego zbędnych lub szkodliwych treści. Czasami nawyk ten powodowany jest potrzebami żywieniowymi lub upodobaniami naszego pupila. W ekstremalnych sytuacjach może zaś stanowić wskazówkę do konsultacji weterynaryjnej.


Warum lohnt es sich, ein Tier bei WORLDPETNET zu registrieren?
Finde Dein Haustier mit WORLDPETNET
Vorteile der Tierregistrierung bei WORLDPETNET

Warum macht es Sinn,
ein Tier zu registrieren?

Die elektronische Kennzeichnung von Tieren mithilfe eines Mikrochips ist die dauerhafteste, effektivste und absolut sichere Methode zur schnellen und zuverlässigen Identifizierung. Nur dank der eindeutigen Transpondernummer (Chipnummer) ist es möglich, den Besitzer sofort zu identifizieren und ausfindig zu machen und somit das Tier nach Hause zurückzubringen. Es gilt jedoch zu beachten, dass der Mikrochip selbst nur ein Transponder ist, in dem eine Nummer codiert wurde. Der Mikrochip erfüllt weder eine Verfolgungsfunktion noch beinhaltet er Angaben zum Besitzer bzw. zum Tier! Damit die Identifizierung eines gekennzeichneten Hundes oder einer Katze möglich ist, muss der Mikrochip in einer nationalen Datenbank gekennzeichneter Tiere registrie...

Mehr lesen

Sorge für die Sicherheit Deines Haustieres

Aktuelles von WORLDPETNET

Veröffentlicht: 29.10.2020

ANMELDUNG DES VERLORENEN HAUSTIERES

Eine Katze, ein Hund entlaufen - Suche nach reinrassigen Tieren
Jeden Tag stehen viele Tierhalter vor dem Problem, dass ein Haustier entlaufen ist. Es kann... weiterlesen >>

Veröffentlicht: 27.03.2020

SARS-CoV-2 – Coronavirus – are animals dangerous to...

All kinds of information have been making rounds about the SARS-CoV-2 virus, and the media has been bombarding us with increasingly worrying news about... weiterlesen >>

Veröffentlicht: 27.10.2019

Dogs in the winter

While us humans rejoice when winter finally arrives, happy that we can enjoy its many attractions, our four-legged friends may often find it to... weiterlesen >>

Veröffentlicht: 25.10.2019

Cats and winter

Winter continues its relentless attack - snow and cold its weapons of choice. This time of the year is a difficult period for stray... weiterlesen >>